Ito yung mga araw na kahit sinong kumausap sa akin ay hindi ko magawang maging masaya. Told my mom to call me kasi malungkot ako and lalo lang akong umiyak. Hindi ko alam ang dahilan. Basta malungkot ako. Siguro dahil sa napakaraming bagay tapos tumambak na lang bigla.

Ayokong pumasok. Ayokong kumilos. Ayokong magsalita. Pero hindi naman pwede.

Natatakot ako kasi sobrang walang dahilan ng pagkalungkot ko. I just want to shut down. Hindi ko alam. Hindi ko talaga alam. Should I seek help?

image

You shine like the stars, you light up my heart.

books-n-quotes:

“What is an “instant” death anyway? How long is an instant? Is it one second? Ten? The pain of those seconds must have been awful as her heart burst and her lungs collapsed and there was no air and no blood to her brain and only raw panic. What the hell is instant? Nothing is instant. Instant rice takes five minutes, instant pudding an hour. I doubt that an instant of blinding pain feels particularly instantaneous.”

— John Green, Looking for Alaska
(via books-n-quotes)

(Source: booksnquotes.com, via books-n-quotes)

I can’t sleep properly. Yung pagaaral ko napapabayaan ko dahil masyado kong iniisip ang lahat ng bagay, sa acads man o sa pamilya. My digestion isn’t cooperating. My hairfall is worsening. The stress is killing me mentally. I want to fucking die but I will not. Gusto ko lang gumising isang umaga na ayos lahat. Na hindi na ako gigising na naiyak dahil ng mga problema. Ayoko na nito. Sawang sawa na ako. Pero mas sawa na ang ina ko. Mas hindi nya deserve mahirapan ng ganito. Kaya kakayanin ko. Para sa ina ko.

Putanginang buhay to. Tangina lahat ng iresponsableng tao. Tangina nyo.


Indy Theme by Safe As Milk